Σάββατο 9 Οκτωβρίου

eatprayloveskylitsa

Στο περιοδικό Down Town μίλησε η Julia Roberts στα πλαίσια της προώθησης της νέας της ταινίας “Eat Pray Love”!!

Τι σε έκανε να πεις «ναι» στο ρόλο της Elizabeth Gilbert;
Αρχικά το βιβλίο. Ήμουν τρελή fan του βιβλίου. Όταν είχε πρωτο¬εκδοθεί, κυκλοφορούσα πάντα με δύο αντίτυπα στην τσάντα μου. Πήγαινα για φαγητό με μια φίλη μου, της έδινα ένα. Την επόμενη μέρα είχα επαγγελματικό ραντεβού, μοίραζα ένα ακόμη αντίτυπο σε κάποια γυναίκα που ένιωθα πως αναζητούσε τον πραγματικό της εαυτό. Γιατί αυτό έκανε η Elizabeth – έψαξε να βρει τον εαυτό της. Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό σε μια εποχή που οι περισσό¬τερες γυναίκες –αλλά και άντρες– έχουν αποπροσανατολιστεί και κάνουν αυτό για το οποίο νομίζουν πως προορίστηκαν στη ζωή σαν ρομπότ.

Έχεις νιώσει ποτέ σαν την ηρωίδα σου – να τα παρατήσεις όλα και να ψάξεις να βρεις την πυξίδα της ζωής σου;


Η αλήθεια είναι ότι δεν διαθέτω τη δική της ακραία ανάγκη για εξερεύνηση. Είμαι λίγο κότα, αν με συγκρίνεις μαζί της. (γελάει δυνατά) Ήξερα πάντα, όμως, ότι η ζωή μου θα συνέχιζε να εξελίσσεται μέχρι να βρω τη θέση μου στον κόσμο, αυτό που σήμερα είναι το σπίτι και η οικογένειά μου.

julia_1

Είναι τελικά τα παιδιά και η μητρότητα το καλύτερο, όπως έχεις πει, που σου έχει συμβεί;
Χωρίς καμία, μα καμία αμφιβολία. Δεν υπάρχει τίποτα πιο αναζω¬ογονητικό από το να ξυπνάς το πρωί και να ακούς από τα παιδιά σου να σου λένε «Είσαι τόσο ωραία, μαμά!». Αυτό και μόνο είναι σαν να κάνεις μασάζ, θαλασσοθεραπεία και botox την ίδια μέρα. Τα παιδιά μού φτιάχνουν τη διάθεση. Μπορεί πολλές φορές να νιώθω κουρασμένη, γιατί δεν είναι εύκολο να μεγαλώνεις τρία παιδιά, αλλά δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια τη χαρά που μου προσφέρουν. Όταν, μετά τη γέννηση των διδύμων, άφησα για λί¬γο το σινεμά, πολλοί με πίκραναν: «Είναι δυνατόν να αφήσεις την καριέρα σου;». Και άνθρωποι που ήταν φίλοι μου. Ναι, διάολε, μπορεί ο κόσμος να κοιμηθεί ήσυχος και χωρίς να δει την Julia Roberts να αλλάζει οκτώ φορέματα μέσα σε μισή ώρα. Τα παιδιά μου όμως δεν θα ζήσουν ποτέ ξανά τα πρώτα τους χρόνια κι εγώ θέλω να είμαι εκεί σε κάθε τους αναπνοή, σε κάθε τους γκρίνια και σε κάθε τους χαμόγελο. Όταν έκανα το Duplicity είναι αλήθεια πως δυσκολεύτηκα πολύ να προσαρμοστώ στα γυρίσματα. Είχα το μυαλό μου στον Henry, που τότε ήταν μόλις μερικών μηνών και τον έπαιρνα καθημερινά μαζί μου. Μια μέρα κάποιος από το συνεργείο με τσάτισε απίστευτα: «Τι θα γίνει; Πότε θα τελειώ¬σεις με το ντάντεμα;». Έγινα έξαλλη. «Πώς μιλάς έτσι;» του είπα. «Πρόκειται για το παιδί μου». Ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που ήθελα κάποιος να απολυθεί. Όχι, μην ανησυχείς, δεν απολύ¬θηκε κανείς. Απλώς του συγκεκριμένου κυρίου δεν του ξαναείπα ούτε «καλημέρα».

Διαβάστε περισσότερα στο Down Town που κυκλοφορεί!!