Είναι το πιο περιζήτητο, δημοσιογραφικά, πρόσωπο τον τελευταίο καιρό, λόγω του πρόσφατου χωρισμού της, αλλά και της συμμετοχής της στην εκπομπή που πέρσι συζητήθηκε όσο λίγες: το Dancing With the Stars. Άλλωστε, στο χορό –όπως και στη ζωή– η Ελεονώρα ξέρει τι γίνεται όταν πέφτεις. Σηκώνεσαι και συνεχίζεις.

Πώς είναι οι πρώτες μέρες σου, με τις πρόβες του Dancing;
Με πετυχαίνεις σε μια φάση που είμαι έτοιμη να καταρρεύσω. Είναι δύσκολες μέρες. Είμαι άνθρωπος που πεισμώνει μεν, αλλά και απογοητεύεται. Τώρα λέω «Χριστέ μου, θα βγω και θα γίνω ρεζίλι». Πρώτη φορά πιάνω τον εαυτό μου να μην έχει αυτοπεποίθηση. Γιατί έχεις άλλη αυτοπεποίθηση όταν γυμνάζεσαι και έχεις έλεγχο στο σώμα σου και άλλη όταν απέχεις, όπως εγώ που έχω να γυμναστώ τρία χρόνια, ενώ ήμουν πάντα πολύ fit. Εγώ είχα συνηθίσει να πέφτω με τα μούτρα στη γυμναστική και στον αθλητισμό, να μην έχω τραύματα και επιπτώσεις. Τώρα ζορίζεται πολύ το σώμα μου, είναι σαν να έχει σκουριάσει. Έχουν αλλάξει πολύ η ευλυγισία μου, η ελαστικότητά μου, η αντοχή μου, το πώς ελέγχω το σώμα μου, το πώς το ακολουθώ, το πώς του επιβάλλομαι.

Τελικά, γιατί δέχτηκες να συμμετάσχεις στο φετινό Dancing; Μήπως ήταν κι ένα είδος ψυχοθεραπείας για σένα, έπειτα από όσα συνέβησαν στην προσωπική σου ζωή;
Η αλήθεια είναι ότι, όταν μου το πρότειναν, δεν ήμουν σε φάση να το κάνω, αφού η ψυχολογία μου ήταν πολύ πεσμένη. Από τον ΑΝΤ1 με πλησίασαν, για πρώτη φορά, λίγο μετά τα Χριστούγεννα και τότε είπα ότι δεν θα το κάνω. Μετά – και αφού συνέβησαν διάφορα γεγονότα στη ζωή μου– μου έλειπε μία νότα χαράς και αισιοδοξίας. Άρα, ναι, το show θα λειτουργούσε και ως ψυχοθεραπεία για μένα. Αυτή την αλλαγή που εγώ ζητούσα δεν μπορούσα να τη βρω στο καθημερινό μου κάδρο, μέσα στη δουλειά, σε ό,τι ζούσα μέχρι τότε, και το Dancing μπορεί να με κάνει, με κάποιον τρόπο, να ευθυμήσω. Να απασχολήσω το μυαλό μου.

Είναι μήπως κι ένας τρόπος για να γεμίζεις το χρόνο σου και να μη σκέφτεσαι;
Είναι ένας τρόπος για να εκφράζω πράγματα που έχω μέσα μου δημιουργικά και να μη βασανίζω το μυαλό μου με κάποια άλλα.

Η συμμετοχή σου στο Dancing πιστεύεις ότι θα βοηθήσει και τα νούμερα τηλεθέασης της δικής σου εκπομπής;
Δεν νομίζω. Ωστόσο, το Dancing, ως τηλεοπτικό πρόγραμμα, θα μας βοηθήσει – με την έννοια ότι θα τροφοδοτήσει τη θεματολογία μας.

Παρακολουθείς τα όσα γράφονται για την προσωπική σου ζωή τον τελευταίο καιρό;
Όχι.

Τίποτα;
Σου το ορκίζομαι σε ό,τι έχω ιερό, με εξαίρεση ένα δύο κείμενα, δεν έχω διαβάσει κάτι που να με αφορά τους τελευταίους δύο μήνες. Έχω κλείσει τις τηλεοράσεις, έχω κλείσει τα αφτιά μου, δεν διαβάζω τίποτα. Απαγορεύεται να έρθει στο γραφείο οποιοδήποτε περιοδικό αναφέρεται σε μένα, σε προσωπικά μου θέματα. Δεν ξέρω τι έχει γραφτεί.

Δεν γνωρίζεις τι έχει γραφτεί για το χωρισμό σου;
Όχι. Και δεν θα ήθελα να με ενημερώσεις. Το δικό μου θέμα το ξέρω εγώ καλύτερα από τον οποιονδήποτε και δεν θα ήθελα να με απασχολεί το τι λένε οι άλλοι γι’ αυτό. Είναι ένα θέμα που με πονάει πολύ, είναι ακόμη πολύ νωπό και δίνω στον εαυτό μου όσο χρόνο χρειάζεται για να αφομοιώσει σιγά σιγά και με την ησυχία του τα νέα δεδομένα.

Σου έκαναν ποτέ πρόταση γάμου;
Ναι, έχω βρεθεί σε τέτοιο σημείο. Ωστόσο, το να είμαι τρία χρόνια με έναν άνθρωπο το θεωρώ περισσότερο γάμο κι απ’ το γάμο. Μπορεί και να τον έχω ζήσει το γάμο.

Γι’ αυτό και είναι πιο επώδυνος ένας τέτοιος χωρισμός;
Ένας χωρισμός είναι ένας χωρισμός. Είτε είναι από φίλο είτε από το θάνατο ενός ανθρώπου είτε από σχέση. Έχεις τις συνέπειές του και τα συναισθήματά του. Όσο πιο μεγάλο είναι το δέσιμο τόσο πιο σκληρός γίνεται ο χωρισμός – εξαρτάται, βέβαια, και για ποιους λόγους χωρίζεις. Μου έχει τύχει να θέλω να χωρίσω τόσο πολύ που, με το που χώρισα, βγήκα έξω και έκανα τραπέζι σε 20 φίλες μου, τριήμε ρο στη Μύκονο – τύπου «επιτέλους ελευθερώθηκα». Σαφώς όμως έχουν υπάρξει και χωρισμοί στη ζωή μου που έχω κάνει ακόμη και τρία χρόνια μέχρι να συνέλθω και που νόμιζα ότι δεν θα τους ξεπεράσω ποτέ. Άνθρωπος που δεν μπορεί να δεχτεί μια αλλαγή στη ζωή του έχει πρόβλημα. Τι φοβάσαι; Να αλλάξεις τη ζωή σου; Είναι δυνατόν;

Τι σε κάνει χαρούμενη τον τελευταίο καιρό;
Πολλά πράγματα… Άκου, είμαι σε μία φάση ψυχολογική που αποδέχομαι τα συναισθήματά μου. Δεν πιέζομαι να είμαι κάτι άλλο που δεν θέλω. Αφήνομαι να αφουγκραστώ αυτά που νιώθω, ό,τι κι αν είναι και όπως κι αν είναι. Τα βιώνω και περιμένω να κάνουν τον κύκλο
τους.

Διαβάστε περισσότερα στο Down Town που κυκλοοφρεί!